Konu ne olursa olsun hayattaki her kişiye sadece insan olduğunu ve yaşanmışlıkları olduğunu varsayarak yaklaşıyorum. Biliyorum ki herkesin kendine göre bir yaşanmışlığı var ve bu durum onları ne kadar derinden etkiledi, yaraladı asla bir fikrimiz yok. Belki de yargıladığımız suçladığımız davranışları o yaşanmışlıklar sebebiyle. Bilmiyoruz.
Yargılamak en basit olanı değil mi? Bu kişi 'böyleydi şöyle yaptı' vs. demek ... Peki ya ;"Acaba hayatta ne yaşadı da böyle biri oldu?" Diye düşünmek kimin işine gelir ki? Cevap; İnsanı insan olduğu Allah yaratmaya değer gördüğü için sevenin. Bu da hiç kolay değil. Efendimiz sa. Firavun'a islamı anlatacakken bile Allahuteala ne demişti; "Ona yumuşaklıkla konuş." Yani yargılamadı suçlamadı. Bugün bizler hemen herkesi bir sebepten ötürü yargılıyoruz sanki hâşâ ama Yaratıcı kendimizmiş gibi... Belki de bu en büyük kibirdir.Suçlayıcı olmadan yumuşaklıkla hoşumuza gitmeyen şeyleri ifade edip belki de sorunlara çözüm aramaya gönüllü olmak yani bu hususta sorumluluk almak en isabetli yol olacaktır ama mesele buna gönüllü olabilmekte... Rabbim hakikî kul olmayı kibirsiz yaşamayı hepimize nasip etsin. Amin.
